التهاب تاندون‌های شست در ناحیه مچ دست که با درد، تورم و کاهش توانایی در گرفتن اشیا همراه است؛ این عارضه در زنان و افراد ۳۰ تا ۵۰ ساله شایع‌تر بوده و با روش‌هایی مانند استراحت، آتل، فیزیوتراپی و در موارد شدید جراحی قابل درمان است. در ادامه مطلب بررسی سندروم دکرون با میرمگ همراه باشید.
سندرم دکرون (De Quervain tenosynovitis) یکی از بیماری‌های دردناک دست است که تاندون‌های مربوط به شست را درگیر می‌کند. افرادی که به این عارضه مبتلا می‌گردند، معمولاً هنگام انجام فعالیت‌هایی مانند چرخاندن مچ، مشت کردن دست، گرفتن اشیا و حرکات مشابه، دچار درد می‌شوند. این سندرم زمانی بوجود می‌آید که تاندون‌های شست و غلاف اطراف آن‌ها در قسمت مچ دست دچار التهاب یا ضخیم‌شدگی شوند و توانایی فرد برای انجام حرکات ساده‌ای مانند گرفتن اشیا یا چرخاندن مچ را کاهش دهند. با وجود اینکه علت دقیق بروز این عارضه همیشه مشخص نیست، اما انجام مکرر حرکات خاص با مچ دست، فعالیت‌هایی مانند باغبانی، بلند کردن مکرر کودک، ورزش‌های راکتی و سایر حرکات تکراری دست می‌توانند احتمال ابتلا به آن را افزایش دهند.
علائم سندرم دکرون شامل احساس درد و تورم در قسمت نزدیک به پایه شست، دشواری در حرکت دادن انگشت شست و گرفتن اشیا و ایجاد صدای کلیک یا احساس قفل‌شدن تاندون هنگام حرکت دادن شست یا مچ دست است. اگر این عارضه برای مدت طولانی بدون درمان باقی بماند، درد ممکن است به سمت ساعد نیز امتداد پیدا کند. عوامل افزایش‌دهنده خطر ابتلا به این عارضه شامل سن (افراد ۳۰ تا ۵۰ ساله)، جنسیت (شیوع بیشتر در زنان)، مراقبت و نگهداری از کودک و مشاغل یا فعالیت‌های روزمره‌ای که نیاز به حرکات تکراری دست و مچ دارند، می‌شود.
تشخیص سندرم دکرون معمولاً با معاینه فیزیکی و تست فینکلشتاین انجام می‌شود که در آن بیمار شست خود را داخل کف دست قرار می‌دهد و مچ را به سمت انگشت کوچک حرکت می‌دهد؛ ایجاد درد در این حالت می‌تواند نشانه عارضه باشد. روش‌های درمان غیرجراحی شامل استراحت و اصلاح فعالیت، کمپرس سرد، داروهای ضدالتهاب، استفاده از آتل شست‌گیر، تزریق کورتون و فیزیوتراپی است.
در مواردی که درمان‌های غیرجراحی پاسخگو نباشند یا درد برای مدت طولانی (بیشتر از ۳ تا ۶ ماه) ادامه داشته باشد، جراحی به عنوان گزینه نهایی مطرح می‌شود که طی آن فضای اطراف غلاف تاندون آزادتر می‌گردد. مدت زمان بهبودی بسته به روش درمان متفاوت است و از ۲ تا ۶ هفته برای آتل تا ۶ تا ۱۲ هفته برای جراحی متغیر است. در صورت بی‌توجهی به بیماری و ادامه فعالیت‌های فشارآور، ممکن است کاهش عملکرد دست، محدود شدن دامنه حرکتی و آسیب بیشتر به تاندون‌ها رخ دهد.
